swechchaalankaraNa

మెత్తని ఉరిత్రాళ్ళు








రంగుల చొక్కాలు వెలిగిపోతుండగా

బరిలోకి పదమూడుమంది ఆటగాళ్ళ్ళు ప్రవేసించారు

అది క్రీడాస్థలి-

కానీ-

బీరువాల్లో దాచిన రంగురంగుల కండువాల్లోంచి

అవకాసాన్ని బట్టి అవసరాన్ని బట్టి

ఒకటి ఎంచుకొని మెడకి వేలాడేసుకొని

దేశం నిండా వందలాది ఆటగాళ్ళు తిరుగు తున్నారు!

ఇది వూరువాడాల్లోని స్థితి



మనం గాలరీల్లోనూ మహాసభల్లోనే కాదు

ఇంట్లోనే కుర్చీలకు అతుక్కొని

కేరింతలు కొడ్తూ జయజయ ధ్వానాలు చేస్తూ

వుద్రేక పద్తూ ఆవేశపడ్తూ

భయకంపితలమౌతూ

నవరసాల్నీ ముఖం పై పులుముకుంటున్నాం



అక్కడ వికెట్లు పద్తుంటే

మనం సంసారాల్లో బొక్క బోర్లా పడ్తున్నాం

అక్కడెవరో పరుగులు తీస్తుంటే

మనం బాధల్నుండి దూరం గా పరుగులు పెడ్తున్నాం

మొన్నటి వరకూ రంధ్రా న్వేషణలతో చేసిన

దుర్భాషాదుర్గంధాల్ని కడిగేసుకొని

అక్కడికక్కడే కండువా మార్పిడులతో

ప్రశంసాపతాకాల్ని ఎగరేస్తుంటే

బిత్తరపోయి గుడ్లు మిటకరిస్తున్నాం



చిరకాలంగా మనసుల్ని కలబోసుకొన్న మిత్రులు

ఏ దార్లోనో ఎదురౌతే

ఒకరి సొత్తొకరం దోచుకున్నామేమోనని

ఒకరి భూమి ఒకరం కబ్జా చేసేసుకున్నామేమోనని

మనసులు మూసుకొని

ఒకరినొకరం అనుమానం గాచూసుకుంటున్నాం

ముఖాలకు మాస్కులు తొడుక్కొని

ప్లాస్టిక్ పలకరింపుల్ని చిలకరిస్తూ గడిపేస్తున్నాం



ప్రాణమిత్రుల మధ్యా ఆప్తబంధువుల మధ్యా

నిప్పులగుండాల్ని పరచి

మనసుల మధ్యా అనుబంధాల మధ్యా

పచ్చగడ్డిని రగిలించి

ఏ మనిషికామనిషిని ఏకాకిని చేస్తూ

సాగుతోన్న రాజకీయక్రీడలో

ముక్కూమొఖం తెలియని ఆటగాళ్ళ మీదా

ప్రజల్ని పట్టించుకోని ప్రజానాయకుల మీదా

బెట్టింగురెక్కల్ని తగిలించి

కష్టార్జితాల్ని ఎగరేస్తున్నాం



అంతే కానీ

అదంతా గారడీయేననీ

గెలుపోటములు ముందుగానే నిర్ణయమైనవేననీ

ఎవరు గెలిచినా ఎవరు ఓడినా

మనకు ఒరిగేది ఏమీ లేదనీ

లాభపడేది మాత్రం వాళ్ళే ననీ ఎరగం

సమయానుకూలంగా కండువాలు మార్చుకొంటూ

కప్పలతక్కిట్లో కూచొని

మన కోసమే బతుకుతున్నట్లు జరిగే

అవకాశవాద రాజనీతి నాటకం లో

మనం కూడా అమాయకపాత్రలమైపోతే

మాచిఫిక్సింగ్ రాజకీయక్రీడలో

వెర్రిబాగుల ప్రేక్షకులమైపోతే

మన మెడలకు కూడా

కండువాలే ఉరితాళ్ళై మెత్తగా బిగుసుకుంటాయ్





--శీలా సుభద్రా దేవి

 

naa akaasam nade

నా మానాన నన్ను నడవనివ్వకుండా

దుర్భిణీ చేత సారించి

వెంట వెంటే తిరుగుతున్నావెందుకూ?

నడకలో ఏ తప్పటడుగు పట్టించాలని

ఆలోచనల్లో ఏ దృష్టికోణాన్ని ఫోకస్ చేయాలని

మాటల్లో ఏ ప్రాంతీయతని ఎత్తి చూపాలని

అక్షరాల్లో ఏ వర్ణపు పోగుల్ని సాగదీయాలని

జీవితాన్ని ఏ చట్రం లో బంధించాలని

ఇలా భూతద్దం తో నావెంట పడ్డావ్?



చల్లని వెన్నెల్లో చంద్రికల్ని అద్దుకొని

మిలమిల మెరిసే మంచుబిందువుల్ని

ఆత్మీయంగా సేకరించే చంద్రచకోరాన్నై

రాత్రిపొడవునా సాహితీపచ్చికబయ్యళ్ళలో

స్వేచ్చావిహారం చేయాలనుకుంటే

నీడలా నీ చూపుల్ని నావెనకెనకే పరిగెట్టిస్తావెందుకు?

నా చేతనైనట్లు నాకోసం నేను

అచ్చం గా నాదనుకొనే స్వంత గడ్డపై కూడా

స్వతంత్రం గా తిరగలేని బతుకైపోయిన

అక్షరాల్ని ఏరుకొనే పిట్టని- అర్భకపు పక్షిని



ఇంట్లోపనులు చేసుకొంటూ

బాధల్నో బరువుల్నో దింపుకుంటూ

బియ్యం లో రాళ్ళతో పాటూ

కష్టాల్నో కన్నీళ్ళనో విదిలిస్తూ

పూలమాలల్ని అల్లుకుంటూ

నవ్వుల్నో అనుభూతుల్నో విరజిమ్ముతూ

పెరటిగుమ్మం లో కూచుని

ముచ్చట్లని కలబోసుకునే ఇల్లాళ్ళని గమనిస్తూ

చెమ్మగిల్లిన గింజల్ని ఏరుకున్నట్లు

పదాల్ని ఏరుకోవడమేకదా నేను చేస్తున్నది?



దారిపక్కన బీడైన పొలాల్నో

వరద తాకిడికి కొట్టుకుపోయిన పంటల్నో

తడిమి చూసుకుంటున్న బక్కరైతుల కంటతడో

అహంకారానికో అధికారానికో

జీవితాన్ని తాకట్టుపెట్టిన జీవచ్ఛవాలలో-

దానవుడైన మనిషి మానవత్వాన్ని

కాల్చినుసి చేసిన స్వార్ధపుమంటలో_

ఏదైతేనేం ఎవరైతేనేం

దృస్యమానమైనప్పుడు కన్నీటితోనో

చెమటతోనో రక్తంతోనో తడిసిన పరకల్ని

ముక్కుతో వొడిసి పట్టినట్ట్లుగా

చూపుల్ని చాచి

దృశ్యాల్నో సంఘటనల్నో మోసుకొస్తూ

సాహిత్యాన్ని అల్లుకునే గూటిపక్షిని



మనిషి సృష్టించిన డబ్బుకి మకిలివుంటుందేమో కానీ

ఎప్పటికప్పుడు జీవితరేఖలు

మేధస్సుని పుటంపెడ్తుంటే ఎగసిపడే జ్వాలల్లా వెలువడే అక్షరాలు

అక్షరాలా స్వచ్ఛమైనవే కదా

వాటికి ఏ రంగో వాసనో ఎందుకు వెతుకుతావు?



ఏ సాహిత్యరాజకీయాల్తోనో

ఎక్కడికక్కడ ముఠాలు కట్టి

స్వార్ధప్రయోజనాల్ని మడిగానో దడిగానో

పరిధులు చుట్టుకుని

కూర్చున్నప్పుడుమాత్రమే

అక్షరాలు కూడా మసిబారి రంగు తేలిపోతాయ్

అలా కానప్పుడు

ఏ అక్షరాలైనా పదాలపక్షులై

ఆకాశకాగితం నిండా పంక్తులుపంక్తులుగా

విహంగయానం చేస్తూనే వుంటాయ్

అదే కదా నేను చేస్తున్నది

గూటిపక్క ఆకుపచ్చని కొమ్మపై కూర్చుని

ఆలోచనల్ని ఆలపిస్తున్న నన్ను

ఏ పంజరం లోనో బంధించి

ఏ చూరుకో వేలాడదీయాలని చూస్తావెందుకు?

నా స్వేచ్ఛకు హద్దులు పెట్టకు.





------ శీలా సుభద్రాదేవి

freeverce frant letter

మిత్రులలో


చాలా మంది మీకు ఫ్రీవెర్స్ ఫ్రంట్ బహుమతి రాలేదని వస్తే బాగుండేదని అనే వారు. నిజమే నాకూ ఒకోసారి బాధ కలుగుతుంది. అయితే నాకు తృప్తి కలిగించేదీ వుంది. అదేమిటంటే కుందుర్తి గారు జీవించివున్నప్పుడే 1980 లో నా "ఆకలి నృత్యం" మొదటి కవితా సంపుటి వచ్చినప్పుడు అదే ఏడాఆది ఫ్రీవెర్స్ ఫ్రంట్ బహుమతి ప్రకటించి నప్పుడు ఆ ప్రకటన లో ఆ ఏడాఆది వుత్తమ సంపుటాలుగా చెప్పదగినవి అని మరో మూడు కవితాసంపుటాల పేర్లు ప్రకటించారు. వాటిలో ఒకటి నా "ఆకలినృత్యం".

కుందుర్తి గారి సంతకం తో ఆయన ద్వారా నాకు అందిన వుత్తరమే ఇది.

శీలావీర్రాజుగారు వాళ్ళావిడకి ఇచ్చేశారనే అపప్రధ లేకుండా నాకు వచ్చిన ఫ్రీవెర్స్ ఫ్రంట్ గుర్తింపు ఇది.

రచయిత్రి గంటివెంకటరమణకు అశ్రునివాళి

రచయిత్రి                                

గంటివెంకటరమణకు

అశ్రునివాళి

పాప్యులర్ రచనలతోనే కీర్తి కిరీటాలు అలంకరించుకున్న కొంతమంది రచయిత్రుల సరసన పే ర్కొనదగిన రచయిత్రి శ్రీమతి గంటి వెంకటరమణ కొద్దిపాటి ప్రతిభతో,ఒకటి రెండు ప్రచురణలతో,సాహిత్యరంగం లోకి చొచ్చుకొని పోయి వాక్చాతుర్యం తోనో ప్రముఖుల అండదండలతోనో సాహితీసంస్థల వెన్నుదన్నుతోనో అవకాసాలను కల్పించుకొని కొందరు ప్రముఖులుగా ఎదిగిపోతున్న సాహిత్యరంగంలొ అవేమీ పట్టించుకోకుండా వుపాధ్యాయ వ్రుత్తిని భుక్తి కోసమైతే ,మనసులోఎగసిపడే వూహావల్లరులను అవిశ్రాంతం గా నలభై ఏళ్ళకు పైగా అక్షరీకరించుకుంటూ 80 కి పైగా నవలలూ,అనేక కధలూరాసిన గంటి వెంకటరమణ నవలాప్రభంజనం నాటి పాఠకులకు తప్ప ఇతరులకు అనామకం గానే వుండిపోయింది.

బహుముఖప్రజ్ఞాశాలి ఐన వెంకటరమణ తన పిల్లలికి నటరాజరామక్రిష్ణ గారిదగ్గర న్రుత్యం నేర్పించటానికి తీసుకు వెళ్ళి ఆసక్తి తో తాను కూడా అభ్యసించింది.సంగీతం పై అభిరుచితో సంగీతసాధన చేసింది.భానుమతి పాటల్ని ముఖ్యం గా మల్లీశ్వరి పాటల్ని మధురం గా పాడేది.పాత హిందీ పాటలంటే ఆమెకు మరీ మరీ ఇష్టం.పాఠశాలలో పాఠాలు విద్యసంబంధమైన స్రుజనాత్మకమైన చార్టులతో పిల్లల్ని ఆకర్షించేది.ఇవన్నీ ఆమే విద్య,ఆసక్తులుగా అనుకుంటే వెంకటరమణ ప్రధానప్రవ్రుత్తి రచనావ్యాసంగం.

1966 లో ఆంధ్రప్రభ ఉగాది నవలలపోటీలో ఆనాటి రచయితలతో పోటీపడి "చదరంగం" నవలకుబహుమతి పొందింది. అప్పటి నుండి మరివెనుతిరగలేదు.ఆంధ్రప్రత్రిక,ప్రభ,యువ,స్వాతి,ఆంధ్రభూమి,చతుర వంటి ప్రముఖపత్రికలలోపుంఖానుపుంఖాలుగా నవలారచనలు చేసింది.సుమరు 80కిపైగానవలలు రాస్తే వాటిలొ మూడొంతులకు పైగా ధారావాహికలుగా రావటమేకాకవివిధ ప్రముఖ ప్రచురణ కర్తల ద్వారా పుస్తకాలుగారూపొంది65-75 మధ్య వువ్వేత్తున లేచిన నవలాప్రభంజనం లో తనకూ ఒక గుర్తింపుని సాధించుకొంది.

స్వాతి అనిల్ అవార్డ్ పోటీలలో మూడునాలుగు సార్లు మొదటి బహుమతిని సాధించుకొంది.అంతేకాక"అద్దెకు అమ్మానాన్న" అనే బహుమతి నవల స్వాతిలో ధారావాహికంగా వచ్చినప్పుడు దర్శకనిర్మాత కె.ఎస్.రామారావు స్వయంగా ఇంటికి వచ్చి 50,000రు తో నవలా హక్కులని కొనుక్కున్నారు.

గంటి వెంకటరమణ స్నేహశీలేకాక దగ్గరైన ప్రతీవారినీ దగ్గర బంధువరస తో పిలుస్తూ ఆత్మీయంగా దగ్గర అయ్యేది..ఆమే మాటలలో కల్మషం వుండదు.పసిపిల్లమనస్థత్వం కలిగి వుండేది.ఒకొక్కప్పుడు అమాయకం గా మాట్లాడె ఈమేనా ఇన్ని నవలలు రాసింది అనిపిస్తుంది.కానీ రచన చేయాలనుకున్నప్పుడు పాఠశాలలో ఎ ఖాళీ పిరియడు లోనో కూర్చొని ఒక ట్రాన్స్ లోకి వెళ్ళినట్లుగా పరిసరాలు పట్టించుకోకుండా పేజీలకు పేజీలు రాస్తుండేది.అవి చదివి ఏవైనా లోపాలుచెప్పినా సహ్రుదయం తో వాటిని అంగీకరించేది.

ఎవరికైనా ఏమైనా సరే అన్యాయం జరిగినప్పుడు వెంటనే పోరాటస్ఫూర్థి తో ముందుకి దూసుకువచ్చేది. ఆ విధం గానే తాను పని చేసిన పాఠశాల నిరంకుశ యాజమాన్యాన్ని ఎదిరించి సహచర ఉద్యొగినులతో కలసి పోరాటం జరిపి పాఠశాలమూయించి పోష్ట్ తోసహా ఆర్టీసి వున్నతపాఠశాలలో చేరింది.అన్యాయాలని ఎదుర్కోడానికి ముందుండే వెంకటరమణ సంప్రదాయాలకి భక్తిశ్రధ్ధలకి తలవంచింది.అవసరాలకోసం,ప్రేమానురాగాలకోసం జీవితంలో చాలా విలువైనవి కోల్పోయింది.ఒకసారి రచయిత్రుల సభలో పాల్గొనటానికి వెళ్ళి సాహిత్యానికి.జీవనవిధానానికి, ప్రవర్తనకి కనబడుతున్న వ్యత్యసాలు గమనించి సాహిత్యసభలకి, సంస్థలకి దూరంగా వుండాలని నిర్ణయించుకొంది వెంకటరమణ.

తర్వాత కాలం లో నేను ఎంతగా ప్రయంత్నించినా ఆమె సభలకి,సమావేశాలకి రావటానికి అంగీకరించలేదు.తన సాహిత్యం తో మమేకమై తన ఇంట్లోనే వుండటానికి ఇష్టపడేది.

పాప్యులర్ రచనలు చేసినవాళ్ళలో ఎంతోమందికి అనేక అవార్డులూ,సత్కారాలూ కొన్ని ప్రయత్నపూర్వకం గానో,ప్రతిభాపరం గానో వరిస్తునే వున్నాయి.మన రాష్ట్రం లోనే చిన్నవో పెద్దవో ప్రభుత్వపరమైనవీ,వివిధసంస్థలకి చెందినవీ అధిక సంఖ్యల్లోనే అవార్డులు ప్రతీ ఏడాదీ సాహితీవేత్తలకు ప్రకటింపబడుతున్నాయి.కానీ 40 ఏళ్ళకు పైగా అవిశ్రాంతంగా రచనలు సాగించిన శ్రీమతి గంటి వెంకటరమణకు ఒక్క అవార్డు ఐన రాకపోవడం బాధాకరమైన విషయమే.ఇందుకు ఆమే జనం లోకి రాక పోవడం ఒక కారణమైతే,65-80 లలోని పాఠకాదరణ తోనే ఆమే త్రుప్తి చెందడం మరోకారణం..

గంటి వెంకటరమణ నవలల్లో లయవిన్యాసం,మ్రుదంగతాళం,మొగలిపొదలు,పూదోతలో గంటు ముళ్ళు,జీవనధార,భవభందాలు , పేయింగ్ గెస్ట్,డాక్టర్ కరుణ,,హొటల్ కార్నర్,గాజుబొమ్మలు,మరుద్వతీకన్య ప్రణయగాధ అత్యంత గుర్తింపు పొందినవి.2005 తర్వాత అప్పుడప్పుడు రాసినా పార్కిన్ సన్ వ్యాధి బారిన పది కలానికి విశ్రాంతి ఇవ్వక తప్పలేదు.

ఆమె తో సుమారు 15 సంవత్సరాల పాటు సహ వుధ్యోగిని గానే కాక తదనంతరమూ సాహిత్యసాన్నిహిత్యం,స్నేహబంధం కలిగి వున్నందుకు సాహిత్యరంగం తరపున శ్రీమతి గంటి వెంకటరమణకు ప్రేమతో నా ఈ అశ్రునివాళి

-_శీలా సుభద్రాదేవి

oka vudayam kosam

ఒక వుదయం కోసం



కొత్తగా రెక్కలు విప్పుకొన్న పక్షులై ఆలోచనలన్నీ

జీవన వౄక్షమంతా ఎగురుతూదూకుతూ

కొమ్మకొమ్మనీ తడుముతూ

పత్రావిష్కారాల్ని చేస్తున్నాయ్

అప్పుడప్పుడే

విచ్చుకొంటున్న చిగురాశల్ని

రెక్కల్తో విసుర్తూ రెపరెపలాడిస్తున్నాయ్

కొత్తగా తొడిగిన మొగ్గల్ని ముద్దాడుతూ

ఫలించిన స్వప్నఫలాల్ని అబ్బురంగా చూస్తూ

వసివాడి రాల్తోన్న పండుటాకులకి

చెమ్మగిల్లిన హృదయం తో వీడ్కోలు పలుకుతూ

రాత్రంతా కలయతిరుగుతూనే వున్నాయ్



పొద్దంతా అలసి పోయిన శరీరం

విశ్రాంతిని కలవరిస్తూ

అస్తిరంగా పక్క మీద మెలికల పామై

లుంగలు చుట్టుకొంటోంది

ఎంతకీ రాని నిద్ర కోసం

ఎదురుచూసి ఎదురుచూసి

విసిగి వేసారి డస్సిపోయిన

విరహోత్కంటితలా కంటిపాప

రెప్పలతలుపుల్ని బార్లాతెరచి

చూపుకి చేరబడి గుమ్మం దగ్గరే కూలబడింది



రేపటి తొలి వేకువకి

నవచైతన్యం తో ఆహ్వానగీతికల్ని

ఆలపించిస్వాగతించడానికి

తగినశక్తిని సమకూర్చమనినిద్రని వేడుకొంటూ

మనసు మౌనముద్రని ధరించి

వుండుండి గుండె షహనాయ్ ని వూదుతూ

సావేరీరాగాలాపన సాగిస్తోంది

నన్నూ నా ఆలోచనల్నీ జోకొడ్తూ

నిద్ర అమ్మై తన ఒడిలోకి

ఎప్పుడు పొదువుకొంటుందో

Walking with time

We go on walking

Sometimes we look back

What a lot of memories!

Folding the pages thro’ out the book of life

They demand to stop on and off and peruse

At every perusal, eyes becomes springs of tears.

Yet we can’ t stop looking back.

Drawing out with hands from the depths of hearts

We quench the thirst of the memories

Sometimes not knowing which way to go

We become statues at the crossroads of life.

On the way we fondly pluck the flowers that greet us

While feasting our eyes

They prick the fingers sharply with a thorn

That goes deep to the heart; still unmoved

We hug

The affectionately approaching friend of fragrance

And still go on walking

We are little children clutching the little finger of time.

While walking

We fumble, but never stop walking.

Just as mother protects in the arms and helps to walk

And pushes out from the nest when the wings are acquired

Hands change, yet we do not stop.

Walking takes a different course

Cutting new impressions

Weaving new attachments

Knitting flowers of experiences

Making colored designs all the way

Filling up all hearts with light, we go on.

Now and then some whirl wind rages.

Mixing up all colors, it hurls dust.

All dreams turn up to be bubbles.

Life in its reality lies flat on the road.

The heart that is aloft

Descends with wings broken.

Stopping our flight, we walk on

Being hurt by the stone hurdles of experiences

Feet become sore.



Heart gradually turns stone,

Those that started with us

Are no longer with us after a distance.

The faces of those walking around us

Go on changing like computer graphics,

We never fondle even if a little lamb peeps out of those faces

We are not frightened if the same face becomes a wolf and snarls

Does one having a stone heart fear any thing?

Does one, turning stubborn, step back?

Now and then our wounds will be aching

Yet we stick smiles all over the wounds

And light karthic lampes in the tank of tears.

Still our walk with time continues

Though the past blinds our eyes

Though the present breaks the heart

And the future frightens being dark,.

Holding the lighted torch of hopes

Fearlessly we go on walking.


-Seela Subhadra Devi

Translated by Kodavanti Leela Mohan Rao

ద్రుశ్యాలు అద్రుశ్యాలు

ఈదార్లో ఎన్నిసార్లు నడిచానో

గతుకులు గతుకులుగా

జీవితసమస్యల్లా మొనతేలినరాళ్ళమీదుగా

ఎన్నెన్నిసార్లు నడుచుకుంటూ వెళ్ళానో

సర్కారువారికి దయకలిగినప్పుడు

మట్టిమలాములు పూయడం

వర్షాకాలం రాగానే రళ్ళు మొలకలెత్తి

నడిచేవారి పాదాల్ని చీరుతూ పలకరించటం

ఏ అయిదేళ్ళకో కాపోతే రెండేళ్ళకో

వాగ్ధానాల తారుపూతలు పూయటం

తీరా అయిదువారాలన్నా ఆగక గుంతలు కళ్ళిప్పటం మామూలే



ఈదారి మీదుగా నడిచినా బస్సులో పోయినా

ఏ గుంత ఎక్కడ వుందో రెప్పలు మూసుకున్నా

కళ్ళు కొలిచి తెలిపేవి

ఇరువైపులా ఎక్కడ ఏ వస్తువు దొరుకుతుందో

బొమ్మగీసినట్లో ఫొటో తీసినట్లో చెప్పేదాన్ని

ఈ దార్ని చదువుతూనే

పేరు వెనక పట్టాలు తగిలించుకున్నాను

ఈ దార్ని మడతబెడ్తూనే

అంచెలంచెల వుద్యోగపు మెట్లు ఎక్కాను

దార్లోని సందు మొదట్లో మిఠాయిదుఖానం కొండగుర్తుతో

స్నేహితురాల్ని కలిసేదాన్ని

మారిపోతోన్న కాలాన్ని పంచుకొనేదాన్ని

చాలా కాలానికి మళ్ళా ఈ రోడ్డెక్కాను

ఇప్పుడు బస్సైనా ఆటో అయినా

వుద్తోగ విరమణాంతరం

భాద్యతలేని సుఖమయ జీవితం లా

ఈదారి మీదుగా సాఫీగానే పోతున్నాను

కనీ ఈ రోడ్డే అప్పటిలా లేదు

దుఖానాలన్నీ అంతస్తులమాల్స్ అయ్యాయి

చిట్టి పొట్టి అరకొర షాపులన్నీ

నోరుతిరగని కొత్తభాషల షాపీలయ్యాయి

సందు మొదట్లోని కొండగుర్తు మిఠాయి దుఖాణం

గుర్తుపట్టగలననుకున్నాను కాని

బాంకెట్ హాలుతో కూడిన బార్ ఎండ్ రెష్టారెంటై

మెరిసే రంగుటద్దాల అల్మారాల్లోంచి

మెరుపు చీరలు చుట్టుకొని విదేశీచాక్లేట్లు కవ్విస్తున్నాయ్



చాలాకాలంగా ఇటొచ్చే అవసరం కలగ లేదు

ఇప్పుడాసందులోని ఇంట్లో స్నేహితురాలు వుందో లేదో

తెల్లారు జాము కలలోకి వచ్చి వుండకపోతే

ఆమెని వెతుక్కుంటూ ఇలా వచ్చి వుండే దాన్ని కాదు



అపరిచితం గా మారిన ఈదారిలో

తెలిసినవేవీ కనిపించటం లేదు

ఇక సేద తీర్చుకోడానికి స్నేహమైనా మిగిలిందో లేదో

నేనిప్పుడు మార్పుకు లోనౌతోన్న కూడలిలో

నాకు గుర్తున్న జాడల్ని వెతుక్కొంటున్న

అపరిచితురాల్ని