atalu saaganivvam

       ఆటలు సాగనివ్వం
 నాలుగ్గోడల మధ్యా
 అలంకార వస్తువుగా మిగిలిపోకూడదని
 అక్షరపతాకాన్ని పట్టుకొని
 నిర్విరామంగా ప్రయాణం చేస్తూ
 కాలచక్రాన్ని తోసుకోంటూ ఒక పరిభ్రమణాన్నిపూర్తి చేసి
 మరో ప్రభవ నుండి ఇంకో పరిభ్రమణం కొనసాగిస్తూ 
 అడుగులు వేస్తూ వేస్తూ
 గుండెలనిండా అచంచల నిబ్బరాన్ని నింపుకొని
 అలసినా తడబడని పాదముద్రల్ని పరచుకుంటు
 ముందుకే సాగుతుంటాం
 అయినా అప్పుడప్పుడు
 శరిరం లో వయస్సు గుర్తు చేస్తు
 ఎక్కడో ఒక చోట
 కలుక్కు మంటూ గుచ్చుకుంటూనే వుంటుంది
 అంతలోనే నిత్య వసంత కోయిల్లా
 కుహూ రాగాలాపనల్తో మనస్సు
 నొప్పులకు మందు పూస్తూ
 చైతన్య పరుస్తూనే వుంటుంది
 అక్షర కణాలు
 నరాలపంక్తుల నిండా
 నవకవనాల్ని అల్లుకొని ప్రవహిస్తున్నంత కాలం
 హృదయం మూగపోనంతకాలం
 కొత్త వుస్తాహాన్ని తొదుక్కోని
 దేహం కొత్తపుస్తకమౌతూనే వుంటుంది

 ఈ అక్షరయానానికి
 ఎప్పుదైనా ఒక గుర్తింపు
 పావురమై ఎగిరొచ్చి చేతిపై వాలిందా
 ఇంకేముంది
 నిస్త్రాణగా సొమ్మసిల్లిన శరీరానికి సైతం
 వుత్తేజాన్ని దయాలసిస్ చేసినట్లు
 మనసూ శరీరమూ వురకలెత్తుతై

 అందుకే వార్ధక్యమా!
 అక్షరాల్తో ఆడుకుంటున్న వాళ్ళం
 సాహిత్యం తో సరాగాలు పాడుకునే వాళ్ళం
 మా దగ్గర నీ ఆటలేవీ సాగవు సుమా!!
  
   
 

aatma bandhuvu

      ఆత్మబంధువు
నాతోనేవుంటూ నాతోనే పెరుగుతూ
నన్నొదలని తోబుట్టువే అది
చిన్న వెలుతురు పువ్వు పూసినా
నిద్రలోనూ నన్ను కావలించుకొని వుంటుంది
పొద్దున్నె
తల్లిలేవగానే కెవ్వుమనే పొత్తిళ్ళ పాపాయిలా
లేచి వెంటబడుతుంది
ఇంట్లో వున్నంతసేపూ తెరచాటూనే
దాగుడుమూత లాడుతుంది
ఏ వెలుతురు తీగ నన్ను చుట్టినా
క్షణంలో దూకి నా కొంగు పట్టుకొంతుంది
స్కూలుకి వెళ్తుంటాన
బుద్ధిమంతురాలై నా వెనకెనకే అడుగులొ అదుగేస్తుంది
వుందుంది కొంటెపిల్లై
నన్ను లాక్కుంటూ ముందుకి సాగిపొతుంది
అంతలొనె నేను చిన్నబుచ్చుకుంటానేమొనని
పక్కనే వూసులు చెబుతూ జతకడుతుంది
ఏ మండే మిట్టమధ్యాహ్నవేళో బయటకెళ్తే
 ఒంటరిగా వెళ్ళనీదు సరికదా
పాదాలు కందిపోతున్నందుకు
బాధతో ముడుచుకొని ముద్దై
కొద్దిపాటి చల్లదనమైనా ఇవ్వాలని
పాదాలకింద నడిచే తివాచీ అవుతుంది
వాననీటీలొ ముక్కలౌతూ వణికి పోతూ కూడా
నాకు తోడూ గానే వుంటుంది
చిలిపితనంతో ఏ చీకటీ వేళో
ఒంటరిని చేసి ఏడిపిస్తుంది
మండే అగ్గిపుల్ల వెల్తుర్లొ
వెనకేదాగి భూతంలా భయపెడ్తుంది
అయితేనేం క్షనమైనా నన్ను వీడని
ఆత్మబంధువే నా నీడ!!  

baalyamlOki

     బాల్యంలోకి


రెక్కల గుర్రం ఎక్కి విశ్వమంతా తిరిగి
మబ్బుపింజల్ని ఏరుకొచ్చి పరుపేసుకోవడం-
ఆకాశమంతా చుట్టి
చుక్కల్ని కోసుకొచ్చి ఇల్లంతా వెలుగు నింపుకోవడం
కౄరమృగాల్ని సైతం చిటికలో లొంగదీసుకుని
వీధిగుమ్మంలో కాపలా పెట్టుకోవడం-
చెట్లకున్న రూపాయి ఆకుల్ని తెంచి తోరణాలు కట్టడం-
కాయల్లో మెరిసే ముత్యాల్ని ఒలుచుకొని మాలల్ని కట్టడం-
కలల్లో కబుర్లే కావచ్చు
తలచుకొన్నప్పుడు గిలిగింతలు పెట్టక తప్పవు
ఏడేడు సముద్రాల్ని  దాటి
మర్రిచెట్టు తొర్రలోని చిలకలో దాగిన రాక్షసుడి ప్రాణం తీసి
రాకుమార్తెను చేపట్టె వీరుని సాహసాలు
పాతాళభైరవి కోసం మాంత్రికుడి పాట్లు
మాయాబజారు ఘటోత్కచుని మాయలు
అవాస్తవికాలే కావచ్చు
నిజజీవితంలో సమస్యల్ని కాసేపు మడతపెట్టి
చూస్తున్నంతసేపూ తనివితీరా కేరింతలు కొట్టడం కోసమైనా
ఒక్కసారి మన శరీరాల్ని విప్పేసుకొని
బాల్యం తొడుగులోకి దూరాలనిపించడం తప్పేం కాదు
  (24-4-1 996) 

      
    నీలాటి ఒకరు

  నన్ను "ఆడ"దాన్నని అనకు
  నేను ఎక్కడి దాన్ని కావాలను కోవడం లేదు
  అంతటా నిండి వుండే దాన్ని కావాలి
  నన్ను "లలనా" అని పిలవకు
  ఎండ కన్నెరగ కుండా
  ఇంట్లో బంధీనై సుకుమారిని కాదలచుకోలేదు
  నన్ను "వనితా" అని వలపులు విసరకు
  అంగాంగ వర్ణనలు చేయించుకుని
  కవితాసుందరినికావాలని లేదు
  నన్ను "స్త్రీ " అని అక్షరీకరించకు
  అన్ని మెలికలు తిరిగి
  సిగ్గుల మొగ్గను కాబోవటం లేదు
  నన్ను "నారీ" అని మురిపించకు
  ఆదర్శాలకిరీటం ధరించి
  సిరోభారం తో నీ ముందు తల వంచుకొని నిలుచోదలచుకొలేదు
  నన్ను నన్ను గానే చూడు
  సంపూర్ణమైన  వ్యక్తిగా మాత్రమే గుర్తించు
 
  (1988)
   
 

new

అక్షరప్రవాహం



నాకు వూహతెలిసి

అమ్మానాన్న నాచేత అక్షరాల్ని దిద్దించిన వైనం గుర్తులేదు

పక్షి పిల్లలనోట్లో ఆహారాన్ని కూరినట్లు

నా నోట్లో అక్షరాల్ని మొదట ఎవరు నింపారో నేనెరగను

నాలుగక్షరం ముక్కల్ని నేర్చుకునే రాతుందోలేదోనని

అమ్మ వాపోవటమైతే తెలుసు

నాటి నుండి నెను ఏరుకుంటూనే వున్నాను

ఆ ప్రయత్నం లో

అక్షరమ్ముక్కలు నింపిన నా నాల్గు పట్టాలూ

కడుపాకల్నైతే తీరుస్తున్నాయ్ కానీ

మెదడాకలే తీరటం లేదు

కనిపించిన అక్షరమ్ముక్కనల్లా మింగుతునే వున్నాను

నా కడుపునిందా అక్షరమ్ముక్కలెఏ

నాకు అక్షరాలు కాలక్షేపం బఠాణీలు కావు

తాపీగా తౄప్తిగా మెదడుతో నమిలినమిలి మరీ భోంచేస్తాను

అజీర్తి చేసినటైతే మధ్యలోనే మానేస్తాను

ఒక్కోసారి నేనెరిగిన అక్షరాలే కొత్తతొడుగులు ధరిస్తాయ్

కొత్త అర్ధాలు పూసుకుంటాయ్ మింగుడుపడబోమని బెదిరిస్తాయ్

పట్టుదలే పదునుగాగల మెదడు ఊరుకోదు కదా

మరోసారి మరోసారి ఇంకా.....ఇంకా

నమిలి నమిలి మరీ మింగుతాను

సారాన్ని రక్తంలో కలుపుకుంటాను

మంచి ఆహారాక్షరాన్ని భోంచేసినప్పుడు

శరీరం నిండా అక్షరాలే ప్రవహిస్తాయి

హౄదయం నిండా ఆరోగ్యం స్పందిస్తుంది

మెదడు పొరలు మరింత పదునెక్కుతాయి

కణకణమూ ఆనందంగా సంచరిస్తాయి

అటువంటప్పుడు నేను

నిలువెల్లా అర్ధవంతమైన అక్షరప్రవాహమై

కలం లోంచి జారి పోతాను

prayaaNam

ప్రయాణం





అంతుచిక్కనిదీ అర్ధం కానిదీ

ఏదో మనసు లో ప్రవేసించింది

కూర్చోనీయదూ నిలబడనీయదూ

నిద్రపోదామంటే రెప్పవాలదు

ఎలా ఐనా అంతుచూడాలనే ప్రయత్నం లో

నాకునేను సమయాన్ని మిగుల్చుకొని

కాలం కాగడాన్ని వెలిగించుకొని

ప్రయాణాన్ని ప్రారంభించాను

ఎక్కడా ఏఅలికిడీ లేదనుకొన్నాను

ఎందుకంటే ధ్యానంలో వున్నాను కదా

కానీ ఎక్కడో ఏమూలో

గందరగోళాలు వినిపిస్తూనే వున్నాయ్



ఇక లాభం లేదనుకొని

నాలోకి నేను ప్రవేసించాను

మౌనగుహల్లోకి తోసుకొంటూ తోసుకొంటూ

ముందుకే సాగుతోన్న నావెనకనే

నిశ్శబ్దపుతలుపుల్ని తడుతోన్నట్లు గా

మెత్తగా మంద్రం గా నా అడుగులసవ్వళ్ళే

కొంత సేపయ్యాక అనుమానం కలిగింది

నేను ప్రవేసిస్తున్నది నాలోకి నేనేనా?

ఏమో!

వెతుకుతున్నది నాలోని తాత్వికతనా?

చింతనకు దూరమౌతోన్న తాత్వికతనా?

ఏ మధనం మనసులోదా ఆలోచనలదా?

నిల్లువెల్లా కవ్వం చిలికినట్లూ కుదుపు



శోధిస్తున్నదాని కోసమైనా

సాధిస్తున్న దానికోసమైనా

నిశ్శబ్దాన్ని పూసుకొని నాచుట్టూ నేనై

పరిభ్రమిస్తున్న బొంగరాన్నై

తిరుగుతూ...... తిరుగుతూ..

నేలపైనే అక్షరాల్ని రాస్తూ.... రాస్తూ...రాస్తూ...

emarupaatu tagadu

ఏమరుపాటు తగదు




ప్రతి మనిషి లోనూ

అంతరాంతరాలలో ఏమూలో

ఎక్కదో దాక్కునే వుంటుంది

రక్తంలో కణప్రవాహం లోనా

మనసులో ఎగిరే వూహల రెక్కలక్రిందనా

హ్రుదయ కవాట శబ్ధతరంగాలవెనకనా

కనురెప్పలకింద కలల అలజడి గానా

ఏ నిస్సహాయ క్షణం లోనో సూక్ష్మశరీరమై దూరి

శరీరమంతటా సంచరిస్తూనే వుండివుంటుంది

నవమాసాలూ మోసి రక్తం తోపాటూ

ఆకారాన్నీ అస్తిత్వాన్నీ పోతపోసిన

తల్లి నుండి అండరూపమై కలిసిందా

స్త్రీగర్భం లోకి సరాసరి బీజరూపమై జారిందా

అమాయకంగా కన్నిప్పిన శిశువు

పాలతోపాటూ విషాన్నీ తాగాడా

ఎదుగుతూ ఎదుగుతూ

ఇంతతి కసినీ కార్పణ్యాన్నీ

ఎక్కడనుండి సేకరించుకొని తనలో నిక్షిప్తం చేసుకొన్నాడు

ఏ అపజయమో గుందెనికోసిందనో

ఏ ఆగ్రహమో దావానలమై నిలువెల్లా దహించిందనో

ఏ అవమానమో హ్రుదయాన్ని చీల్చిందనో

ఎప్పుడో ఏక్షణం లోనో నిస్ప్రుహ

మనసుని ఆవరించిన సమయం లో

ప్రవేశించ్ విశ్వరూపమై

సుడిగాలిలా శరీరాన్ని చుట్టేసి

మనసునీ మస్తిష్కాన్నీ ఆక్రమించి

ఆధిపత్యం సాధించే యత్నం చేస్తునేవుంటుంది



నేలానీరు వాయువుల్నే కాదు

మనిషి తనలోని మనిషినీ

కాలుష్యం లోనే పెంచి పోషిస్తున్నాడేమో

అందుకే మరందుకేనేమో

కామ క్రోధ మద మాత్స్యర్యాలతో

ఒళ్లంతా కళ్లైన ఇంద్రుళ్లు

మన చుట్టూ నిశాచరులై తిరుగు తున్నారు

దంతాలు సాగి సాచిన కోరల్నీ

పదునుగోల్లు విచ్చిన పంజాల్నీసారిస్తూ ద్రాకులాలు

వీధుల్నిండా కవాతు చేస్తున్నారు

సీసాల్లో కదిలేవి దాహం తీర్చే నీళ్లు కావు

మత్తుని తలకెక్కించేవో

మల్లెల్ని మసి చేశే ఆంలా లొ

హస్తభూషణాల్ని చేసుకొని

కన్నవారి కంటి దీపాలు

దేశానికి రేపటి నాయకులు

సమాజాన్ని నడపాల్సిన నవ యువత

మాదక ద్రవ్యాల మత్తు లో నిర్వీర్యమైపోతూ

కురుక్షేత్రయుద్ధం లో చీలిన గుండెనుండి

ప్రతి రక్తబిందువూ రూపెత్తిన దుశ్శాసనుళ్లలా మారి

భూమి మీద ప్రతి ప్రాంతానా

వస్త్రాపహరణ సన్నడ్ధులై

చేతులు చాపుతూ తిరుగుతూనే వున్నారు

నిజానికి దానవత్వం కళ్లుతెరవడానికి

అర్ధరాత్రో అపరాత్రో కానక్కర్లేదు

పచ్చటి కుటుంబాల మధ్య

తల్లీపిల్లల్కీ

తంద్రీకూతుళ్లకీ

అక్కాతమ్ముళ్లకీ

అన్నాచెల్లెళ్లకీ

ఒక్కటొక్కటిగా

పరిమళించాల్సిన మానవసంబంధాలనన్నింటినీ

నిర్ధాక్షిణ్యం గా చిధ్రం చేస్తూ

కుట్రలతో కుతంత్రాలతో రగిలి పోవడం

కళాత్మకంగా రంగుల్లో చూపే మాన్ ష్టర్లని

నోరెళ్లబెట్టి చూడటం వరకైతే బాగానే వుంటుంది

చూస్తూ ...... చూస్తుండగానే

ఏదో ఒకనాడు

మానసికం గా మనని కూడా చంపి

మానవత్వం పై యుద్ధం ప్రకటించేందుకు

మనలో ఏ రక్తకణం చాటునో

మరో రక్తపిశాచి అవకాసం కోసం

పొంచి వుండే వుంటూంది

తస్మాత్ ... జాగ్రత్త